આધાર!

એમને ભાળવા આંખો તરસી રહી,
અને ગગનને તાકી જોતી રહી;
સ્વપનો માં આવન-જાવન વધી ગયી,
એ ગ્રીષ્મનું મૄગજળ બની જઇ.

મન એમની મુલાકતની તક શોધતું રહ્યું,
એમને વાત કરે ઋતુઓ બદલાઇ ગયી;
દિલ એમનાં સંભારણાં કરતું રહ્યું,
હવે તો મિલનની આશા પણ ઘટી ગઇ.

જીવન એકલવાયું થયું છે,
જીવતરની ક્ષુધા ઓછી થઇ;
'નિર્મલ' છતાંયે જીવવું પડશે,
એમને આધાર સ્તંભ માની લઇ.

-- નિર્મલ પાઠક "સત્વ".

વસંત!

એમનાં પ્રેમ મહી, ગગન થકી પહોંચ્યો છું,
એમને સંગીની માની, પાતાળ સુધી નમ્યો છું.

માણવાં એક લહર સ્મિતની, ઋતુઓ ગણતો બેઠો છું,
મારાથી છે નારાજગી એમની, હું પથ્થર બની પડ્યો છું

આશા તો ઘણી છે મુલાકાતની, વર્ષાની આસ જોઇ રહ્યો છું,
જીવનમાં એમનાં સહવાસની, વસંત માણવાં જીવતો છું!

-- નિર્મલ પાઠક "સત્વ"

અંતર્યામી!

નાહક એમને સંદેશા મોકલી,
લોહીનું પાણી કરું છું,
દિલમાં એમની તસવીર કોતરી,
જીવન માણી લઉં છું.

એમની યાદોમાં કવિ બની,
શબ્દોની ઊજાણી કરું છું,
હ્રદય પરા હાથ મુકી,
એમની જ વાણી સાંભળુ છું.

એમનાં ચિંતનથી દુર રહી,
પ્રેમની ચકાસણી કરું છું,
ને એમનાથી વિખુટા રહી,
અંતર્યામી બની જાણી લઉં છું.

-- નિર્મલ પાઠક "સત્વ".

જીવન

જીવનની એકલતા દિલને કોરી ખાય,
જ્યારે ગળે લાગણીનો ડૂમો ભરાય,
ત્યારે પ્રિયતમનો વિરહ વર્તાય.

આંખો એમની યાદથી ઝળઝળાય,
ચહેરો આંસુનાં વરસાદથી ભીંજાય,
ને મનને એમના દર્શનની ઇચ્છા થાય.

એમનું આંચલ કઇ રિતે વિસરાય,
હર એક પળ સદીની જેમ કપાય,
ને લાગે જાણે મોતથી રાહત થાય.

-- નિર્મલ પાઠક "સત્વ".

આદત.

તમારી આદત છે હસીને નકારવી,
મારી છે આદત હસીને સ્વીકારવી;

કરું હું જ્યારે વાત તમારા સંગાથની,
નડે છે તે આદત તમારા સ્વભાવની;

મનને છે ચાહત તમારા મિલનની,
તમને ક્યાં છે કદર મારા હ્રદયની;

આ છે કેવળ વાતો વેહતા સમયની,
આજે છે અંધકાર હશે કાલે રોશની;

મનની પણ આદત છે પળમાં બદલાવાની,
ક્યારેક આપણી પણ થશે વાતો પ્રણયની.

-- નિર્મલ પાઠક "સત્વ".

સહવાસ

તમને કેહવી છે ઘણી વાતો,
પણ તમને જોતાં જ રુંધાય છે શબ્દો;
તમને કેમ કહું મનના વિચારો,
તેથી જ તો રચું છું આ ગીતો.

તનમાં ઝણઝણે છે તમારા તરંગો,
જ્યારથી થયો છું તમારાથી વિખુટો,
હજુંયે એ પળો નથી વિસરતો,
જ્યારે સમય તમારી સાથે વિતાવતો.

રેશમની દોરી હતો સહવાસ તમારો,
સાથે હતાં ત્યારે લાગ્યો સુંવાળો,
દુર જતાં જ જે તણાયો,
ને ચિતંનથી નિર્મલ હણાયો.

-- નિર્મલ પાઠક "સત્વ"

લાગણી.

તમારી સાથે કંઇ લાગણી એવી થઇ ગઇ,
દિલનાં દરેક ઓરડામાં તમારી છબી કરી ગઇ;
જીવનમાં કેટલીક મનસા કંઇ એવી ઘાડાઇ ગઇ,
પ્રેમ તમારો પામું જીવનસાથી બની જઇ.

તારી સાથે રેહવું એ રોજનીશી મારી હતી,
જીવતરનાં એ સુવર્ણકાળમાં મૈત્રી વધતી ગઇ;
સંસારની માયાજાળમાં તું મને શોધતી રહી ગઇ,
વિરહનાં એ અંધકારમાં મુલાકાતો ની યાદો રહી ગઇ.

ચાહું છું તને કેટલું તું જાણી નથી શકી,
મળો ક્યારેક તો જણાવું કવિ બની જઇ;
તને પ્રેયસી કેહવાની તકો ઘણી નિકળી ગઇ,
'નિર્મલ' તે પ્રેમની નિષ્ફળ બાજી રમી લીધી.

-- નિર્મલ પાઠક "સત્વ".